زمين

زمين،

اي سوگوارترين،

- اي خفته سرد وبي صدا چنين! -

اينک،

که دست هاي پرنيازتو

هرسوکشيده است،

وکشتزاران به خشکي نشسته ات

ابرسپيد گمنامي را

غريبانه انتظارمي کشد،

چگونه مي توان،

درسرانگشتان مهربان تو

خوشه هاي سبزگندم را

تصور کرد؟

زمين،

اي سوگوارترين،

اينک،که خشکسالي ديگر

جنگل انبوه باورفردارا

درکام خويش مي کشد،

وخون معصوم باغ را

اژدهاي وحشي پاييز مي مکد،

چگونه مي توان،

بهار رابه جستجوگرفت؟

زمين،

اي سوگوارترين،

- اي خفته سرد وبي صدا چنين! -

مگرتوآبستن يک فصل روشن ديگرنخواهي بود؟

پنجره را...

پنجره را،

           - وقتي -

مي گشايي :

صبحي،

 به اتاق کوچکت نمي وزد

ونسيمي،

           نمي نوازد

                     - گيسوي پريشان خاطرت را -

وآفتابي ،

       -  ديگر -

ازمشرق آرزويت

طلوع نمي کند.

پنجره را،

                            - وقتي -

                              مي گشايي...