پنجره ها بازبود

وصبح

درآن صميميت روشن

طرح گواراي روزرا

مي ريخت

و پرنده ی خورشيد

درآسمان نيلگون صبح

بال مي کشيد

و اعتماد

            و روشني

                       وعشق را

به زمين و به گياهان

پنجره هابازبود

وروز، طبل باور را

آنگاه شوررستن

درشرايين انتظار

جوانه مي زد

وآبي بزرگ

ياران سپيدجامه را

فرامي خواند

و ابرهاي بامروت

باغساران تشنه را

به ميهماني آب ها مي برد

و کشتزاران به خشکي نشسته را

به درياچه هاي سرشار

پنجره ها بازبود

و فصل ترنم وترانه

ازراه مي رسيد

بهارسفره اش رامي گسترد

و طراوت را

منصفانه بخش مي کرد

نسيم،

عطرملايم نوازش را

به سينه گلبرگ هاي خسته مي پراکند

وآفتاب هميشه

گرماي تسلي را

پنجره ها بازبود

آنسوي پنجره ها

جويبارروشن اميدها

جاري بود

و رنگين کمان عطروتبسم

ماه درکوچه هاي خلوت شب

سرود مي خواند

ومشعلي،

دردوردستترين ارتفاع شب

مي درخشيد،

آنسوي پنجره ها

خشونت قدغن بود،

وتعصب ممنوع

وکسي باصداي هميشه مصور