من به اضافه ی خودم

عشق

ریشه داشتی درمن

هزاره ای پیش ازاین حتا

آی عشق!

هنوزخودرادرتومی یابم.

شعر

لحظه های درخودگم شدن

وخودرادرخودیافتن.

حسی گنگی،

که ابدیتی درمن می گسترد.

+ نوشته شده در یکشنبه 15 مهر1386ساعت 9:35 توسط نجیب آگاه |

- توکجایی؟
درگستره ی ناپاک این جهان
توکجایی؟
-من درپاکترین مقام این جهان ایستاده ام:
برسبزه شوراین رودبزرگ که می سُراید
برای تو.

«احمدشاملو»

پیوندهای روزانه